Widząc po raz pierwszy dziwne, poziome linie w obrazie, zastanawiamy się, skąd się wzięły. Czy jest to jakiś rodzaj zakłóceń? Nie.

Systemy telewizyjne
Gdy w latach trzydziestych i czterdziestych XX wieku powstawała telewizja, szukano sposobu na uzyskanie możliwie najbardziej płynnego obrazu. Można go było uzyskać jedynie poprzez wyświetlanie dużej ilości klatek na sekundę, ale fosfor w kineskopach telewizorów nie reagował wystarczająco szybko, aby wyświetlać pełne klatki z wysoką prędkością. Postanowiono więc, że za jednym razem będą odświeżane tylko nieparzyste linie obrazu, potem zaś parzyste. Dla systemu telewizyjnego NTSC wybrano częstotliwość odświeżania 60 Hz (którą zmieniono na 59.94 Hz po wprowadzeniu telewizji kolorowej), zaś dla systemów SECAM i PAL 50 Hz. Wynikało to z częstotliwości energii elektrycznej w Stanach Zjednoczonych (gdzie stosowano NTSC) i Europie (SECAM i PAL). Ponieważ aby uzyskać pełny obraz, należało "przepleść" linie nieparzyste i parzyste, taki system zapisu obrazu nazwano przeplotem.

Klatki i półobrazy
Obraz złożony tylko z parzystych lub tylko z nieparzystych linii nazywamy półobrazem (ang. field), zaś pełny obraz złożony ze wszystkich linii to klatka (ang. frame). Półobraz złożony z linii nieparzystych (przy założeniu, że linie obrazu liczymy począwszy od 1) nazywamy półobrazem górnym (ang. top field), zaś półobraz złożony z linii parzystych to półobraz dolny (ang. bottom field). Wyświetlanie obu półobrazów jednocześnie nazywamy wyświetlaniem progresywnym (ang. progressive scan), zaś wyświetlanie poszczególnych półobrazów jeden po drugim nazywamy wyświetlaniem z przeplotem (ang. interlaced scan). Filmy zawierające pełne klatki bez przeplotu (np. filmy kinowe) nazywamy filmami progresywnymi.

Półobraz górny

Półobraz dolny

Pełna klatka

Sposoby wyświetlania
Gdy obraz jest wyświetlany na ekranie telewizora, półobrazy są wyświetlane jeden po drugim, zatem nie zauważamy żadnych problemów spowodowanych przeplotem. Jednak gdy chcemy wyświetlić obraz z przeplotem na ekranie komputera, widzimy charakterystyczne poziome linie, ponieważ monitory komputerowe wyświetlają obraz progresywnie, tzn. pokazują całą klatkę od razu (nawiasem mówiąc, stare monitory i karty graficzne obsługiwały również tryby wyświetlania z przeplotem).

Rodzaje przeplotu
1. Przeplot "naturalny" (materiały kręcone z przeplotem)
Kamery telewizyjne oraz amatorskie (zarówno analogowe VHS, jak i cyfrowe DV) filmują obraz z przeplotem, tzn. najpierw "łapią" jeden półobraz, a dopiero potem drugi (tzn. każdy półobraz pochodzi z innego momentu w czasie). Dlatego wszelkie materiały kręcone dla telewizji (wiadomości, reportaże, koncerty, teleturnieje, sport, talk-show, niektóre seriale, filmy XXX) nie posiadają pełnych klatek, lecz półobrazy. Gdy komputer je "splecie" podczas wyświetlania, w każdej powstałej klatce będzie widoczny przeplot.
2. Telecine (filmy progresywne przystosowane do emisji w TV)
Filmy kinowe kręcone są z prędkością 24 klatek na sekundę (bez przeplotu, filmowane są pełne klatki), zaś systemy telewizyjne stosują częstotliwości odświeżania 59.94 Hz (NTSC) i 50 Hz (SECAM i PAL). Dlatego przed emisją filmu kinowego w telewizji należy go przystosować do telewizyjnej prędkości odświeżania. Proces ten jest nazywany telecine. NTSC
W systemie NTSC używa się metody zwanej 3:2 pulldown. Najpierw film jest spowalniany z 24 klatek na sekundę do 23.976. Potem z czterech klatek filmu generujemy 10 półobrazów. Wyobraźmy sobie cztery klatki filmu:
A B C D Z tych klatek tworzymy półobrazy górne i dolne (poprzez rozdzielenie nieparzystych i parzystych linii obrazu): At Bt Ct Dt
Ab Bb Cb Db Litera t oznacza pólobraz górny (ang. top field), zaś litera b półobraz dolny (ang. bottom field).
Następnie niektóre półobrazy są duplikowane w następujący sposób: At At Bt Ct Dt
Ab Bb Cb Cb Db Dzięki temu uzyskujemy wymagane 10 półobrazów. Należy jednak zauważyć, że taka duplikacja niektórych półobrazów powoduje widoczne "zacięcia" filmu. SECAM i PAL
W tych systemach duplikacja półobrazów nie jest stosowana. Zamiast tego przyspiesza się film z 24 do 25 klatek na sekundę i stosuje tzw. 2:2 pulldown, czyli podział klatek na półobrazy. Rozpoczynamy od pełnych klatek: A B C D Z tych klatek tworzymy półobrazy górne i dolne (poprzez rozdzielenie nieparzystych i parzystych linii obrazu): At Bt Ct Dt
Ab Bb Cb Db Teoretycznie taki proces nie powinien powodować błędów przeplotu (poziomych linii), lecz czasem zdarza się, że półobrazy dolne są przesunięte względem górnych w następujący sposób: At Bt Ct Dt
Bb Cb Db Eb Podczas odtwarzania takiego filmu na telewizorze nie zauważymy żadnych problemów, lecz na monitorze komputera będzie widoczny przeplot. Jest to tzw. phase-shifted PAL lub field-shifted PAL.
Przeplot może być również widoczny, gdy film najpierw poddano procesowi 3:2 pulldown, aby przystosować go do NTSC, a potem skonwertowano do prędkości klatkowej PAL poprzez zlanie niektórych półobrazów.

Kolejność półobrazów (parzystość)
W przypadku materiałów zawierających przeplot, ważne jest, który półobraz (górny czy dolny) pochodzi z wcześniejszego momentu w czasie. Jest to tzw. parzystość (ang. parity) filmu. Gdy pierwszy (wcześniejszy) jest półobraz górny, określamy to mianem top field first (w skrócie TFF). Przypadek, gdy wcześniejszy jest półobraz dolny nazywamy bottom field first (w skrócie BFF). Płyty DVD mają zazwyczaj parzystość TFF, filmy kręcone kamerami DV to zwykle BFF.
Parzystość filmu możemy sprawdzić posługując się AviSynth. Piszemy skrypt:

AVISource("ścieżkaplik.avi")
# ewentualnie MPEG2Source("ścieżkaplik.d2v")
# lub DirectShowSource("ścieżkaplik.coś")
AssumeTFF()
SeparateFields()

Następnie otwieramy go w programie do edycji wideo (np. VirtualDub), szukamy sceny z jednostajnym ruchem i przesuwamy film do przodu klatka po klatce (w VirtualDub klawiszem ze strzałką w prawo). Jeśli w filmie nie występują cofnięcia ruchu ("do przodu, do tyłu, do przodu, do tyłu..."), oznacza to, że znaleźliśmy prawidłową parzystość filmu (jest to TFF). Jeśli cofnięcia występują, musimy zamienić AssumeTFF() na AssumeBFF().

Przykładowe skrypty
Metody usuwania poszczególnych rodzajów przeplotu zostaną omówione w odrębnych artykułach. Tutaj podamy jedynie kilka przykładowych skryptów, które zapewnią czytelnikom "szybki start".
1. Przeplot "naturalny"
LoadPlugin("ścieżkaTDeint.dll")
AVISource("ścieżkaplik.avi")
# ewentualnie MPEG2Source("ścieżkaplik.d2v")
# lub DirectShowSource("ścieżkaplik.coś")
AssumeTFF() # dla TFF
# albo AssumeBFF() dla BFF
TDeint()
2. Telecine w systemie NTSC (3:2 pulldown)
LoadPlugin("ścieżkaDecomb.dll")
AVISource("ścieżkaplik.avi")
# ewentualnie MPEG2Source("ścieżkaplik.d2v")
# lub DirectShowSource("ścieżkaplik.coś")
Telecide(order=1,guide=1,post=2) # dla TFF
# albo Telecide(order=0,guide=1,post=2) dla BFF
Decimate()
3. Telecine w systemie PAL (2:2 pulldown)
LoadPlugin("ścieżkaDecomb.dll")
AVISource("ścieżkaplik.avi")
# ewentualnie MPEG2Source("ścieżkaplik.d2v")
# lub DirectShowSource("ścieżkaplik.coś")
Telecide(order=1,guide=2,post=2) # dla TFF
# albo Telecide(order=0,guide=2,post=2) dla BFF