Aby wykorzystać dowolną z opisanych tu metod należy zainstalować AviSynth 2.5.x oraz wyposażyć się w odpowiednie wtyczki dostępne tutaj (ściągając każdą z nich należy wybrać wersję dla AviSynth 2.5.x). Pliki *.dll z archiwów *.zip poszczególnych wtyczek należy skopiować do katalogu wtyczek AviSynth (domyślnie C:Program FilesAviSynth 2.5plugins) - wówczas będziemy mogli się nimi posługiwać bez użycia LoadPlugin(). Zakłada się, że czytelnik zna podstawy AviSynth oraz obsługę programu VirtualDubMod (który w dalszych rozważaniach będziemy określać skrótem VDM).

Słowo wstępne

W zależności od źródła jego pochodzenia, możemy wyróżnić dwa rodzaje przeplotu: "naturalny" i "sztuczny". Przeplot "naturalny" (którego dotyczy niniejsze opracowanie) powstaje już w trakcie filmowania - kamera nie filmuje pełnych klatek, lecz najpierw jeden półobraz, zaś chwilę później drugi (w ten sposób pracują kamery telewizyjne a także amatorskie kamery cyfrowe DV). Przeplot "sztuczny" powstaje wskutek wykonania procesu telecine, czyli dostosowania filmu progresywnego (filmowanego pełnowymiarowymi klatkami) do emisji w telewizji.
Dokładne omówienie wszystkich parametrów każdej opisywanej funkcji przekracza możliwości tego opracowania. Niniejszy artykuł ma umożliwić "szybki start" osobom chcącym zapoznać się z metodami usuwania przeplotu w AviSynth. Dokładnych opisów poszczególnych funkcji należy szukać na polskiej stronie AviSynth oraz na stronach dotyczących poszczególnych wtyczek.
Przetwarzając w AviSynth materiał zawierający przeplot należy pamiętać, że większość jego funkcji jest przystosowana do materiałów progresywnych, zatem usuwanie przeplotu należy zastosować jak najwcześniej w skrypcie.
UWAGA: Niedopuszczalna jest zmiana rozdzielczości pionowej obrazu przed usunięciem przeplotu (zmiana rozdzielczości poziomej też nie jest polecana).

1. Określanie prawidłowej kolejności półobrazów

Działanie niektórych funkcji i wtyczek AviSynth opisywanych w tym artykule jest uzależnione od kolejności półobrazów w materiale żródłowym, toteż musimy ją prawidłowo określić. Wprawdzie AviSynth sam stara się ją rozpoznać i dysponuje wbudowaną funkcją GetParity() (zwracającą true dla materiału TFF, zaś false dla materiału BFF), lecz często informacja ta okazuje się nieprawdziwa.
Aby "ręcznie" określić prawidłową kolejność półobrazów, piszemy skrypt postaci:

AVISource("ścieżkaplik.avi")
AssumeTFF()
SeparateFields()

Następnie otwieramy go w VirtualDubMod i przewijamy suwakiem obserwując ruch. Jeśli ruch przebiega tylko w jednym kierunku (z ewentualnymi przestojami spowodowanymi półobrazami pochodzącymi z tej samej klatki) bez żadnych cofnięć, oznacza to, że znaleźliśmy właściwą kolejność półobrazów - jest to TFF, czyli półobraz górny jest zapisany jako pierwszy. Jeśli ruch jest szarpany (po półobrazie zawierającym ruch w prawidłowym kierunku następuje półobraz z cofnięciem), czynność powtarzamy dla skryptu:

AVISource("ścieżkafilm.avi")
AssumeBFF()
SeparateFields()

Teraz ruch powienien już być prawidłowy, a kolejność półobrazów to BFF - dolny półobraz jest zapisany jako pierwszy.
Kolejność półobrazów należy zapamiętać, gdyż będziemy ją podawać jako argument funkcjom używanym w kolejnych przykładach.

2. Wybór metody

(a) metody "bezmyślne"

Stosowanie tych metod nie jest polecane, jednak warto o nich wspomnieć. Ich najważniejszą zaletą jest całkowite usunięcie artefaktów przeplotu.

odrzucenie półobrazów

Clip=AVISource("ścieżkaplik.avi")
Clip=AssumeTFF(Clip) # jeśli stwierdziliśmy TFF w punkcie pierwszym
# Clip=AssumeBFF(Clip) jeśli stwierdziliśmy BFF w punkcie pierwszym
Clip=SeparateFields(Clip)
Clip=SelectEven(Clip) # jeśli chcemy zachować półobrazy parzyste
# Clip=SelectOdd(Clip) jeśli chcemy zachować półobrazy nieparzyste
Return Clip

Metoda ta rozdziela klatki na półobrazy, po czym odrzuca co drugi z nich. Ponieważ każdy z półobrazów pochodzi z innego momentu w czasie, ruch w filmie straci płynność - podczas odtwarzania będą widoczne "zacięcia". Poza tym tracimy połowę rozdzielczości pionowej.

dwukrotne zmniejszenie w pionie

Clip=AVISource("ścieżkaplik.avi")
Clip=AssumeTFF(Clip) # jeśli stwierdziliśmy TFF w punkcie pierwszym
# Clip=AssumeBFF(Clip) jeśli stwierdziliśmy BFF w punkcie pierwszym
Clip=VerticalReduceBy2(Clip) # albo
# Clip=XXXResize(Width(Clip),Height(Clip)/2)
# gdzie XXX to metoda zmiany rozdzielczości,
# np. Bilinear, Bicubic, Lanczos, Lanczos4, Point
Return Clip

Podobnie jak w przypadku poprzedniej metody, tu również tracimy połowę rozdzielczości pionowej. Tym razem jednak klip pozostaje w miarę płynny, jednak w dynamicznych scenach mogą być widoczne duchy.

"głupi" bobbing

Clip=AVISource("ścieżkaplik.avi")
Clip=AssumeTFF(Clip) # jeśli stwierdziliśmy TFF w punkcie pierwszym
# Clip=AssumeBFF(Clip) jeśli stwierdziliśmy BFF w punkcie pierwszym
Clip=Bob(Clip)
Return Clip

Bobbing to zbiorcze określenie metod usuwania przeplotu, które z każdego półobrazu tworzą osobną klatkę. "Głupi" bobbing (w przeciwieństwie do "mądrego") nie bierze w tym procesie pod uwagę informacji z innych półobrazów. Funkcja Bob() w AviSynth rozdziela półobrazy klipu (jeśli przedtem nie zostały rozdzielone funkcją SeparateFields()), a następnie powiększa je metodą analogiczną do BicubicResize() (patrz dokumentacja AviSynth). Dolne półobrazy są w tym procesie podnoszone o jedną linię, aby zapobiec efektowi skakania obrazu, jednak niewielkie drżenie wciąż jest widoczne. Domyślnie Bob() powiększa każdy półobraz dwukrotnie nadając mu wysokość pełnej klatki klipu, jednak możemy to zmienić ustawiając parametr height:

Clip=AVISource("ścieżkaplik.avi")
Clip=AssumeTFF(Clip) # jeśli stwierdziliśmy TFF w punkcie pierwszym
# Clip=AssumeBFF(Clip) jeśli stwierdziliśmy BFF w punkcie pierwszym
Clip=Bob(Clip,height=448)
Return Clip

Bob() umożliwia też zmianę parametrów b i c funkcji BicubicResize(). Jeśli chcemy użyć tzw. "neutral bicubic" zamiast domyślnego "soft bicubic", piszemy:

Clip=AVISource("ścieżkaplik.avi")
Clip=AssumeTFF(Clip) # jeśli stwierdziliśmy TFF w punkcie pierwszym
# Clip=AssumeBFF(Clip) jeśli stwierdziliśmy BFF w punkcie pierwszym
Clip=Bob(Clip,b=0,c=0.5)
Return Clip

Zamiast wbudowanej w AviSynth funkcji Bob() możemy użyć IBob() Kevina Atkinsona:

LoadCPlugin("ścieżkaIBob.dll")
Clip=AVISource("ścieżkaplik.avi")
Clip=AssumeTFF(Clip) # jeśli stwierdziliśmy TFF w punkcie pierwszym
# Clip=AssumeBFF(Clip) jeśli stwierdziliśmy BFF w punkcie pierwszym
Clip=IBob(Clip)
Return Clip

IBob() nie ma dodatkowych parametrów i (w przeciwieństwie do Bob()) nie zmienia linii pochodzących ze źródłowego półobrazu (nie dotyczy to YV12, gdzie wartość chrominancji ulega zmianie), ponieważ używa interpolacji liniowej do stworzenia brakujących linii. Należy pamietać, że IBob.dll jest wtyczką napisaną w języku programowania C i w przeciwieństwie do "zwykłych" wtyczek AviSynth (pisanych w C++) musi być ładowana "ręcznie" przy użyciu funkcji LoadCPlugin() z wtyczki AviSynth_C.dll.

Wadą "głupiego" bobbingu jest podwojenie ilości klatek na sekundę (FPS) oraz strata rozdzielczości pionowej (ponieważ każda klatka takiego klipu to powiększony półobraz).

"zlewanie" półobrazów

# LoadPlugin("ścieżkampeg2dec.dll") jeśli używamy nowszej wersji,
# np. mpeg2dec3.dll lub dgdecode.dll
Clip=AVISource("ścieżkaplik.avi")
Clip=AssumeTFF(Clip) # jeśli stwierdziliśmy TFF w punkcie pierwszym
# Clip=AssumeBFF(Clip) jeśli stwierdziliśmy BFF w punkcie pierwszym
# ConvertToYUY2(interlaced=true) jeśli materiał jest w YV12
Clip=BlendFields(Clip)
Return Clip

Metoda polega na "zlaniu" obu półobrazów w jedną klatkę. Wyobraźmy sobie trzy poziome linie obrazu:
a1 a2 a3 a4 a5 ...
b1 b2 b3 b4 b5 ...
c1 c2 c3 c4 c5 ...
Wartość b1 zostanie zastąpiona przez 0.25*a1 + 0.5*b1 + 0.25*c1. Proces ten zostanie powtórzony dla każdego piksela linii b, zaś później w ten sam sposób zostaną potraktowane pozostałe linie obrazu.

Metoda ta powoduje widoczną utratę ostrości obrazu oraz "duchy" w dynamicznych scenach podobne do tych powstających przy dwukrotnym zmniejszeniu rozdzielczości pionowej. Funkcja BlendFields() pochodzi z przestarzałej wtyczki mpeg2dec.dll i nie obsługuje przestrzeni kolorów YV12.

(b) metody "inteligentne"

"Inteligentne" metody usuwania przeplotu starają się wykryć i usunąć artefakty przeplotu obecne w klatce zachowując bez zmian te obszary klatki, w których takich artefaktów nie wykryły. Pomaga to zachować dużą rozdzielczość pionową i ostrość obrazu.

TomsMoComp()

Clip=AVISource("ścieżkaplik.avi")
Clip=AssumeTFF(Clip) # jeśli stwierdziliśmy TFF w punkcie pierwszym
# Clip=AssumeBFF(Clip) jeśli stwierdziliśmy BFF w punkcie pierwszym
Clip=TomsMoComp(Clip,?,15,1)
# parametr ? ustawiamy na 1 dla TFF, 0 dla BFF
Return Clip

Filtr TomsMoComp() odtwarza brakujące linie w obszarach zawierających artefakty przeplotu poprzez poszukiwanie i kompensację ruchu w tych obszarach. Pełna lista parametrów to TomsMoComp(TopFirst,SearchEffort,VerticalFilter), gdzie TopFirst to kolejność półobrazów w źródle (1 to TFF, 0 to BFF, patrz punkt 1), SearchEffort to dokładność algorytmu poszukiwania ruchu (dozwolone wartości to 0, 1, 3, 5, 9, 11, 13, 15, 19, 21, 30, im wyższa wartość tym bardziej dokładne poszukiwanie ruchu, wartości powyżej 15 nie zalecane ze względu na duże zapotrzebowanie na moc procesora), zaś VerticalFilter to decyzja o użyciu filtra zlewającego dwie sąsiednie poziome linie w celu usunięcia resztek artefaktów przeplotu (1 - używamy filtra, 0 - nie używamy).

GreedyHMA()

Pojęcie grupy algorytmów "zachłannych" wykracza poza ramy tego tekstu, przejdźmy więc od razu do rzeczy: idea polega na wykorzystaniu algorytmu tego typu w procesie poszukiwania obszarów zawierających artefakty przeplotu oraz podczas interpolacji brakujących danych (linii jednego z półobrazów) w tych obszarach. Taką metodę usuwania przeplotu implementuje filtr GreedyHMA() Toma Barry'ego. Jego możliwości są znacznie większe, niż zwykły deinterlacing i obejmują również odwracanie skutków procesu telecine, jednak w niniejszym artykule ograniczymy się do omówienia jego zastosowania podczas obróbki materiałów zawierających "naturalny" przeplot.

Clip=AVISource("ścieżkaplik.avi")
Clip=AssumeTFF(Clip) # jeśli stwierdziliśmy TFF w punkcie pierwszym
# Clip=AssumeBFF(Clip) jeśli stwierdziliśmy BFF w punkcie pierwszym
# ConvertToYUY2(interlaced=true) jeśli materiał nie jest w YUY2
Clip=GreedyHMA(Clip,?,1,0,0,0,0,0,0)
# parametr ? ustawiamy na 1 dla TFF, 0 dla BFF
Return Clip

Pełna lista parametrów funkcji GreedyHMA() to:
TopFirst - jak w opisie TomsMoComp().
SwapFields - każe filtrowi zamienić linie parzyste (0, 2, 4, ...) z nieparzystymi (1, 3, 5, ...). Służy to do naprawy błędów powodowanych przez wadliwe dekompresory, które nieprawidłowo ustawiają linie obrazu podczas dekompresji (półobraz górny wyświetlają jako dolny, zaś dolny jako górny). Dozwolone wartości to 0 (nie zamieniaj) i 1 (zamień).
AutoPullDown - mówi filtrowi, czy ma traktować materiał wejściowy jak klip wideo (zawierający "naturalny" przeplot) czy klip progresywny (zawierający "sztuczy" przeplot wskutek telecine). Dozwolone są wartości od 0 do 5, jednak nas interesuje tylko wartość 0 (każąca traktować przeplot jako "naturalny").
MedianFilter - parametr jest ignorowany w aktualnej wersji GreedyHMA(). Dotyczy on odszumiania poprzez filtrowanie czasowe. Funkcja ta jest obecnie wyłączona.
VerticalFilter - jak w opisie TomsMoComp().
EdgeEnhance - wzmocnienie krawędzi w celu wyostrzenia obrazu. Dozwolone wartości to 2-100 (imi wyższa, tym silniejsze filtrowanie), 0 (wyłączone), 1 (użyj domyślnej wartości siły filtrowania, czyli 50).
GoodPullDownLvl - wartość związana z odwracaniem procesu telecine. Nie interesuje nas, ponieważ jest ignorowana dla AutoPullDown=0.
BadPullDownLvl - wartość związana z odwracaniem procesu telecine. Nie interesuje nas, ponieważ jest ignorowana dla AutoPullDown=0.

Należy wiedzieć, że GreedyHMA() pracuje tylko w przestrzeni kolorów YUY2 oraz zakłada, że klatki nie są rozdzielone na półobrazy. Jeśli wykonaliśmy SeparateFields() w celu rozdzielenia półobrazów, musimy posłużyć się Weave() aby znów je "spleść". Do konwersji materiału do przestrzeni kolorów YUY2 wykorzystujemy ConvertToYUY2(interlaced=true).

FieldDeinterlace()

Filtr FieldDeinterlace() Donalda Grafta wyszukuje artefakty przeplotu i usuwa je metodą wybraną przez użytkownika (poprzez zlewanie lub interpolację). Jako jedyny umożliwia on wykorzystanie pliku z podpowiedziami dotyczącymi poszczególnych klatek oraz potrafi nałożyć na obraz mapę "przeplecionych" obszarów klatki aby pomóc w ustaleniu optymalnych wartości niektórych parametrów.

Najprostszym sposobem użycia FieldDeinterlace() jest skrypt postaci:

Clip=AVISource("ścieżkaplik.avi")
Clip=AssumeTFF(Clip) # jeśli stwierdziliśmy TFF w punkcie pierwszym
# Clip=AssumeBFF(Clip) jeśli stwierdziliśmy BFF w punkcie pierwszym
Clip=FieldDeinterlace(Clip)
Return Clip

Najlepsze rezultaty uzyskamy jednak dostosowując wartości poszczególnych parametrów do konkretnego źródła.
full - wartość true (domyślna) sprawia, że wszystkie klatki są przetwarzane. Wartość false powoduje, że przetwarzane są tylko klatki uznane za zawierające artefakty przeplotu (patrz parametr threshold). Użycie false może być uzasadnione, gdy klip zawiera fragmenty progresywne (patrz artykuł o IVTC).
threshold - dozwolone są wartości 0-255 (domyślnie 20). Jest to próg wykrywania artefaktów przeplotu stosowany, gdy full=false (inaczej jest ignorowany). Dostosowanie wartości tego parametru do źródła może znacznie polepszyć rezultat końcowy (im wyższa wartość, tym więcej artefaktów klatka musi zawierać, aby została uznana za "przeplecioną").
dthreshold - dozwolone są wartości 0-255 (domyślnie 7). Jest to próg usuwania artefaktów przeplotu z klatki (im wyższy, tym bardziej widoczne muszą być artefakty, aby zostały usunięte). Należy pamiętać, że gdy full=false, przeplot jest usuwany tylko z klatek uznanych za "przeplecione" na podstawie parametru threshold. Dostosowanie dthreshold do źródła ma duże znaczenie dla efektu końcowego (domyślna wartość 7 może się okazać za niska).
blend - wartość true (domyślna) oznacza, że w obszarach, w których wykryto artefakty przeplotu zostanie zastosowane "zlewanie" linii. Wartość false każe zastosować w tych obszarach interpolację. "Zlewanie" wykorzystuje informacje z danej linii poziomej oraz dwóch sąsiadujących z nią i przetwarza w ten sposób każdą z linii - tworzy to "duchy" w przetwarzanym obszarze. Interpolacja pozostawia parzyste linie bez zmian, zaś w nieparzystych odrzuca informacje ze źródła i używa wartości średniej obliczonej na podstawie dwóch linii parzystych sąsiadujących z nieparzystą. Wykorzystanie interpolacji jest wskazane, gdy w klipie nie ma bardzo dynamicznych scen (interpolacja może spowodować w nich niewielkie "zacięcia" podczas odtwarzania), zaś "zlewanie" zachowuje trochę większą płynność.
map - wartość true każe nałożyć na obraz mapę obszarów, w których wykryto artefakty przeplotu, zaś wartość false (domyślna) zapobiega temu. Mapa jest bardzo użyteczna podczas ustalania optymalnych wartości parametrów threshold i dthreshold dla klipu. Gdy seledynowe plamy mapy pojawiają się w obszarach nie zawierających widocznego przeplotu, wskazane jest zwiększenie dthreshold, zaś gdy widzimy artefakty przeplotu w obszarach nie zaznaczonych kolorem seledynowym, zmniejszamy dthreshold.


chroma - wartość true powoduje, że informacje z płaszczyzny chrominancji (koloru) są brane pod uwagę przy podejmowaniu decyzji, czy klatka zawiera artefakty przeplotu (gdy używamy full=false, bo w przeciwnym wypadku parametr chroma jest ignorowany). Wartość false każe ignorować chrominację w tym procesie decyzyjnym. Bez względu na wartość tego parametru artefakty przeplotu są usuwane z płaszczyzny chrominancji.
ovr - wartość to nazwa pliku tekstowego zawierającego podpowiedzi dla FieldDeinterlace(). Plik musi znajdować się w tym samym katalogu, co skrypt, zaś jego nazwę musimy ująć w cudzysłów, np. ovr="override.fd". Plik zawiera numery klatek oraz (po spacji) symbol + (oznaczający, że klatka zawiera artefakty przeplotu) lub - (każący uznać klatkę za pozbawioną takich artefaktów). Jeśli na przykład chcemy powiedzieć FieldDeinterlace(), że klatki 200-300 oraz klatka 450 nie są "przeplecione", zaś klatki 350-400 zawierają artefakty, tworzymy edytorem tekstowym (np. Notatnikiem) plik override.fd postaci:

200-300 -
350-400 +
450 -

a następnie używamy skryptu:

Clip=AVISource("ścieżkaplik.avi")
Clip=AssumeTFF(Clip) # jeśli stwierdziliśmy TFF w punkcie pierwszym
# Clip=AssumeBFF(Clip) jeśli stwierdziliśmy BFF w punkcie pierwszym
Clip=FieldDeinterlace(Clip,full=false,ovr="override.fd")
Return Clip

show - wartość true każe wyświetlać na każdej klatce Clean frame (jeśli klatka została uznana za "czystą" - nie zawierającą artefaktów przeplotu) lub Combed frame! (jeśli klatka została uznana za "splecioną"). Dzieje się tak tylko dla full=false, zaś dla full=true zobaczymy napis Deinterlacing all frames. Parametr show ma nam pomóc w ustaleniu odpowiedniej wartości threshold - gdy "splecione" klatki zawierają napis Clean frame należy obniżyć threshold, zaś gdy na "czystych" klatkach jest napis Combed frame!, zwiększamy threshold.


debug - wartość true powoduje wysyłanie informacji na temat działania FieldDeinterlace() przeznaczonych dla programu DebugView. Podczas normalnej pracy są one nieprzydatne - mają wartość jedynie dla programistów.

Wartą zauważenia cechą FieldDeinterlace() jest możliwość zastosowania podpowiedzi dotyczących każdej klatki, czego nie udostępniają inne funkcje. Możliwość wyboru pomiędzy zlewaniem a interpolacją oraz pomijanie klatek w których nie wykryto artefaktów przeplotu czynią ten filtr jeszcze bardziej atrakcyjnym.

KernelDeint()

Clip=AVISource("ścieżkaplik.avi")
Clip=AssumeTFF(Clip) # jeśli stwierdziliśmy TFF w punkcie pierwszym
# Clip=AssumeBFF(Clip) jeśli stwierdziliśmy BFF w punkcie pierwszym
Clip=KernelDeint(Clip,order=?)
# parametr ? ustawiamy na 1 dla TFF, 0 dla BFF
Return Clip

W przeciwieństwie do FieldDeinterlace(), KernelDeint() interpoluje brakujące informacje używając sąsiednich linii tej samej klatki oraz tej samej linii z poprzedniej klatki (a także z następnej, jeśli użyjemy twoway=true), dzięki czemu lepiej imituje efekt rozmazania ruchu obecny w filmach kinowych.

Pełna lista parametrów to:
order - kolejność półobrazów w źródle (1 to TFF, 0 to BFF, patrz punkt 1). Ustawienie tego parametru jest konieczne, ponieważ filtr używa informacji z poprzednich i następnych klatek (w przeciwieństwie do FieldDeinterlace()).
threshold - działa jak dthreshold w FieldDeinterlace(). Wartości to 0-255, domyślnie 10.
sharp - wartość true sprawia, że filtr stosuje dodatkowe wyostrzanie obrazu i stara się lepiej zachować rozdzielczość pionową. Domyślna wartość to false.
twoway - wartość true każe użyć informacji zarówno z poprzedniej, jak i nastepnej klatki, co może spowolnić pracę i spowodować bardziej rozmazany obraz w przetwarzanych obszarach. Domyślna wartość to false.
map - analogicznie jak w FieldDeinterlace(). Pomaga przy dobieraniu optymalnej wartości threshold.


debug - analogicznie jak w FieldDeinterlace().

Brak możliwości pomijania klatek nie zawierających artefaktów przeplotu oraz użycia pliku z podpowiedziami trochę zmniejszają atrakcyjność tej funkcji w stosunku do FieldDeinterlace(). Należy też wiedzieć, że czasem wskutek jego zastosowania klatka po zmianie sceny może zawierać "duchy". Na korzyść KernelDeint() świadczy fakt, że efekt jego zastosowania jest zbliżony do rozmazania ruchu typowego dla filmów progresywnych.

DGBob()

Trzeci z kolei filtr Donalda Grafta oraz pierwszy w tym zestawieniu, który stosuje "mądry" bobbing. Różni się on od "głupiego" tym, że zamiast po prostu powiększyć każdy półobraz do rozmiaru pełnej klatki, używa informacji z drugiego półobrazu tej samej klatki tam, gdzie nie powoduje to artefaktów przeplotu, co daje wysoką rozdzielczość pionową obrazu (zachowuje więcej jego szczegółów).

Clip=AVISource("ścieżkaplik.avi")
Clip=AssumeTFF(Clip) # jeśli stwierdziliśmy TFF w punkcie pierwszym
# Clip=AssumeBFF(Clip) jeśli stwierdziliśmy BFF w punkcie pierwszym
Clip=DGBob(Clip,order=?)
# parametr ? ustawiamy na 1 dla TFF, 0 dla BFF
Return Clip

Pełna lista parametrów to:
order - analogicznie jak w KernelDeint()
mode - określa tryb postępowania po wykonaniu "mądrego" bobbingu. Wartość 0 każe zachować pierwotną ilość klatek na sekundę poprzez odrzucenie nieparzystych klatek (odpowiednik DGBob(mode=1).SelectEven()), wartość 1 (domyślna) zachowuje podwójny FPS, zaś wartość 2 przywraca pierwotny FPS poprzez dwukrotne spowolnienie klipu (odpowiednik DGBob(mode=1).AssumeFPS(FrameRate()/2)).
thresh - próg usuwania artefaktów przeplotu. Im wyższy, tym częściej DGBob() będzie zachowywać informacje z drugiego półobrazu tej samej klatki zamiast interpolować brakujące linie wykorzystując aktualny półóbraz. Dozwolone wartości to 0-255, domyślna 12. Wyższe wartości thresh zachowują więcej szczegółów obrazu, lecz zwiększają ryzyko pozostania w nim artefaktów przeplotu. Niższe wartości zapobiegają występowaniu artefaktów przeplotu, lecz wzmagają drżenie obrazu w obszarach zawierających linie poziome nie spowodonane przeplotem, szczególnie w znakach graficznych (takich jak logo stacji telewizyjnej) nałożonych na obraz. W celu uzyskania najlepszego efektu optymalną wartość tego parametru należy ustalić eksperymentalnie.
ap - wartość true uruchamia dodatkowe procedury wykrywania artefaktów. Korzystamy z tej opcji tylko, gdy jest to absolutnie konieczne, gdyż może ona zwiększać drżenie obrazu. Domyślnie false.

Zaletą "mądrego" bobbingu jest bardzo dobra płynność ruchu przy jednoczesnym zachowaniu dużej ilości szczegółów obrazu. Problem może stanowić podwojona ilość klatek na sekundę, która znacznie zwiększa zapotrzebowanie na bity podczas kompresji. Nie można też zapomnieć o tym, że wymagania wobec procesora podczas dekodowania takiego klipu będą duże, zatem warto pomyśleć o użyciu mniejszej rozdzielczości.

SmoothDeinterlace()

Kolejna funkcja stosująca "mądry" bobbing.

Clip=AVISource("ścieżkaplik.avi")
Clip=AssumeTFF(Clip) # jeśli stwierdziliśmy TFF w punkcie pierwszym
# Clip=AssumeBFF(Clip) jeśli stwierdziliśmy BFF w punkcie pierwszym
# ConvertToYUY2(interlaced=true) jeśli materiał jest w YV12
Clip=SmoothDeinterlace(Clip,tff=?,doublerate=true)
# parametr ? ustawiamy na true dla TFF, false dla BFF
Return Clip

Parametry:
tff - ustawiamy true dla TFF, false dla BFF (patrz punkt 1 artykułu). Domyślnie jest to wartość rozpoznana przez AviSynth (ta, która jest zwracana przez GetParity()).
doublerate - wartość true każe zastosować prawdziwy "mądry" bobbing (zwrócenie podwojonej ilości klatek na sekundę), false (domyślna) usuwa artefakty przeplotu z obszarów, w których zostały wykryte bez zmiany FPS.
blend - analogiczny do parametru o tej samej nazwie w FieldDeinterlace(), z ta różnicą, że tu domyślną wartością jest false.
lacethresh - odpowiednik dthreshold z FieldDeinterlace(). Domyślna wartość to 24.
edgethresh - próg rozróżniania pomiędzy prawdziwymi brzegami, a artefaktami przeplotu. Im wyższy, tym więcej brzegów pozostawiamy bez zmian. Wartości 0-255, domyślnie 20.
staticthresh - próg wykrywania obszarów statycznych. Wartość ta określa, jak bardzo punkt musi się różnić od swojego otoczenia, aby nie można juz go było uznawać za statyczny. Należy użyć najniższej wartości, przy której nie widać artefaktów przeplotu (dla klipów dobrej jakości oraz nie zawierających nałożonego logo można uzywac bardzo niskich wartości). Dozwolone są wartości 0-255, domyślna to 35. Wartości powyżej 50 nie są polecane.
staticavg - określa ilość danych pochodzących z poprzednich klatek przechowywanych w celu ustalania, czy dany punkt jest statyczny. Niska wartość może szybciej znaleźć statyczne obszary, lecz decyzja ta może się okazać niepoprawna i spowodować pozostanie artefaktów przeplotu w obrzie. Wysoka wartość może spowodować drżenie w obszarach statycznych oraz opóźnić reakcję na powstanie ruchu w uprzednio statycznym obszarze. Dozwolone wartości to 0-100, domyślnie 80. Zalecane jest, aby staticavg był równy lub większy od 2*staticthresh.
showlace - wartość true nakłada na obraz mapę służącą do ustalania optymalnych wartości parametrów lacethresh, edgethresh, staticthresh i staticavg. Kolorem czerwonym zaznaczone są obszary, z których są usuwane artefakty przeplotu. Niebieskie są obszary uznane za statyczne, z których artefakty przeplotu zostaną usunięte, jeśli zostaną tam wykryte. Kolor jaskrawozielony oznacza obszar statyczny, w którym wykryto artefakty przeplotu, lecz ich nie usunięto. Miejsca statyczne bez artefaktów przeplotu zaznaczone są barwą szarozieloną. Naszym celem jest zredukowanie do minimum występowania obszarów jaskrawozielonych poprzez stopniowe zwiększanie lacethresh i edgethresh zdając jednocześnie, aby obszary zawierające artefakty przeplotu wciąż były zaczerwienione.


log - wartość true powoduje zapisywanie numerów klatek i procentu obszarów zawierających artefakty przeplotu z pliku (w katalogu, w którym znajduje się skrypt), którego nazwę określamy parametrem logfile. Zapisywane są tylko numery klatek, w których odsetek obszarów "przeplecionych" jest większy od wartości parametru logpercent. Domyślnie false.
logpercent - wartości zmiennoprzecinkowe 0.0-100.0 (domyślnie 0.0). Jest to odsetek obszarów zawierających artefakty przeplotu, który musi zostac przekroczony w danej klatce, aby jej numer został zanotowany w pliku opisywanym wyżej przy parametrze log.
logfile - nazwa pliku opisywanego przy parametrze log (ujęta w cudzysłów). Domyślnie "SmoothDeinterlace.log". Plik ten powstaje w katalogu, w którym znajduje się nasz skrypt.

SmoothDeinterlace() ma przewagę nad DGBob(), jeśli chodzi o ilość dostępnych parametrów, których dostosowanie polepsza rezultat końcowy oraz umozliwa zastosowanie wielokolorowej mapy ułatwiającej to. Jedynym mankamentem tego filtra jest brak możliwości pracy w przestrzeni kolorów YV12 (patrz też GreedyHMA()).

Epilog

Niniejsze zestawienie filtrów AviSynth usuwających artefakty przeplotu nie jest kompletne - pominięte zostały przestarzałe wersje niektórych z nich, np. SmartDeinterlace() i MaskedDeinterlace() Donalda Grafta, które zostały zastąpione przez FieldDeinterlace().
Ponieważ materiały wideo zawierają półobrazy pochodzące z różnych chwil w czasie, najkorzystniejszą metodą usuwania artefaktów wydaje się "mądry" bobbing, jednak gdy musimy liczyć się z ograniczoną mocą procesora, warto rozważyć wykorzystanie jednej z metod zachowujących oryginalną ilość klatek na sekundę. Użycie metod "bezmyślnych" (nieadaptacyjnych) zasadniczo nie jest polecane - nawet gdy brakuje nam czasu na odnalezienie optymalnych wartości parametrów metod "inteligentnych" (adaptacyjnych), warto wykorzystać jedną z nich pozostawiając domyślne wartości parametrów.